خانه / ایران / نگاهی متفاوت به شاهنامه فردوسی

نگاهی متفاوت به شاهنامه فردوسی

علی ورمزیار

شاهنامه چیست ؟
شاهنامه کتابی که از لحاظ اجتماعی وانسانی بی محتوا است و از نظر علمی و تاریخی نیز بدون منبع است و سندیت ندارد.از نظر اجتماعی فقط صد بیت شعر از فردوسی موجود است که آن هم شکایت شاعر از مردم و پادشاه است که به وی آب و غذا نمیدادند.

اکثر شاعران هم عصر فردوسی دروغ گو و یاوه گوئې او را نوشته اند.از آن جمله شاعر معروف همان دوره فرخی سیستانی ،مصراع زیر را گفته است : گفتا که شاهنامه دروغ است سربسر.

فرید الدین عطار نیشابوری در کتاب اسرارنامه نوشته است : چون فردوسی فقط در مدح حاکمان عمر سپری کرده است ،خواندن شاهنامه برای هر فرد عاقلی بدعت و ضلالت است. 


معزی نیشابوری میگوید : من عجب دارم زفردوسی که تا چندان دروغ از کجا آورد و بیهوده چرا گفت این سمر .


انوری در ابیاتی ناقص العقل بودن فردوسی و پست بودن شاهنامه را چنان بر زبان آورده است: در کمال بوعلی نقصان فردوسی نگر هر کجا آمد شفا شهنامه گو هرگز مباش .


از محققان معاصر نیز احمد شاملو بر شاهنامه ایراد گرفته است.
دکتر حسین فیض اللهی ،شاهنامه را غیر علمی ،دروغ و اشاعه دهنده مفاسد اخلاقی و خانوادگی بیان کرده است. 


سلطان محمود غزنوی خطاب به فردوسی گفته است : شاهنامه ی تو، چیزی نیست که یک قاطرچی در ارتش من، از صد رستم داستان تو، پهلوانتر است.


از بیت های مشهور شاهنامه:
اگر سر به سر تن به کشتن دهیم
از آن به که کشور به دشمن دهیم
که حرف فردوسی نیست و این جملات را مردم توران به پادشاه خودشان (افراسیاب) گفته اند.

خانواده در شاهنامه:
در شاهنامه، هر کجا سخن از خانواده است، به و فور می بینیم که پدر با دختر خود یا پسر با خواهر خود ازدواج میکند و یا اینکه هر وقت از زن صحبت میشود، کاملاً خاین به شوهرش نشان داده میشود.

در جاهای دیگر شاهنامه، تاکید میشود که اگر در فارسستان ، خانواده ای دو بچه داشته باشد، هر کدام از یک پدر است.

در ابیات زیر، فردی به نام شهرو، ۳۲ بچه دارد؛ ولی پدر همه ی آنان فرق میکند:
بچه بودست شهرو را سی و اند
نه زادست او از یک شوهر دو فرزند
یکایک را ز ناشایست زاده
به دایه دایگانی شیر داده

تحقیقات نشان میدهد، ۳۲ مورد روابط زنان و مردان در شاهنامه اشاره شده است که ۹ مورد آن با عرف معمولی بوده است و۱۱ مورد آن تصاحب زنان و دختران دهقانان و کارگوان بوده است.۶ مورد ازدواج پدر با دختر ،پسر با خواهر یا مادرش بوده است.۶مورد دیگر آن نیز خیانت زن به شوهرش بوده است.با توجه به آمار فوق نتیجه میگیریم که در فارسیان قدیم ۸۲% مساله ازدواج غیر اخلاقی و توام با وحشیت بوده است.

منابع و ماخذ: تاریخ ادبیات ایران ،ذبیح الله صفا ،جلد اول* اسرارنامه فرید الدین عطار نیشابوری* *ویس و رامین ،فخرالدین اسعد گرگانی *بر چکاد شاهنامه،محمد روایی ،تهران ۱۳۸۰ *دیباچه شاهنامه ،مول ژول ،تهران ۱۳۶۹

0
0
این مطلب را شیر کنید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

4 + 2 =