خانه / ایران / “چه کنیم که سوسک ها سوسکمان نکنند؟

“چه کنیم که سوسک ها سوسکمان نکنند؟

” این عنوان را به خاطر می آورید؟

شاید بهتر است بیشتر راهنمایی کنم، قضیه سوسری( سوسک به زبان تورکی) و کاریکاتور روزنامه ایران.

حتم دارم بیشتر شما این قضیه را به خاطر می آورید و چیزهایی در این باره شنیده اید و یا شاهد اعتراضات بوده اید.

14 سال از این اتفاق می گذرد دقیقا چهارده سال که این کاریکاتور توهین آمیز در ویژه نامه ایران جمعه و در صفحه کودک و نوجوان نقش بست.

مانا نیستانی کاریکاتوریست این کمیک استریپ شاید اصلا فکر نمی کرد که این کاریکاتور و استفاده از اصطلاحاتی نظیر “نه منه” یا “سنه نه” که توسط سوسک بر زبان جاری می شود، به یکی از گسترده ترین و مردمی ترین اعتراضات در تاریخ معاصر آرربایجان بیانجامد.

این کاریکاتور در ابتدا به شکل گسترده توسط دانشجویان آزربایجانی تکثیر شد تا در مورد این توهین اطلاع رسانی شود و جرقه اولین اعتراضات خردادماه زده شد و برای چندهفته وضعیت شهرهای بزرگ آزربایجان نظیر تبریز، اورمیه ، اردبیل، زنجان و حتی شهرهای کوچک بحرانی بود.

در تهران هم اعتراضاتی در جلوی مجلس شکل گرفت. مسئولین کشورو جریان های سیاسی در مقابل این اعتراضات غافلگیر شدند و در واقع باید گفت آنها به هیچ وجه انتظار این عکس العمل را از مردم آزربایجان نداشتند.

پس از آغاز اعتراضات مردمی واکنش های عجولانه و توجیه گرانه از طرف مسئولین امر شروع شد.

برخی از آنها ترجیح دادند تا به دلجویی از مردم آزربایجان برپدازند، برخی هم به سرعت قول دادند تا با عومل این امر برخورد قاطعانه صورت بگیرد.

برخی هم به کل صورت مسئله را پاک کردند و به دنبال سرنخ اعتراضات در فلان سفارت خارجی و چمدان های پر دلار و غیره بودند.

آنها چنان از شکل گیری این اعتراضات به خشم آمده بودند که برای فرار از واقعیت این اعتراضات دست به دامن عوامل خارجی شدند.

همان طور که معترضین 29 بهمن تبریز یک مشت بیگانه و مزدور خوانده شدند که از آن سوی مرزهای ایران آمده اند.

در اعتراضات سال 85 هم این کلیدواژگان به کرات شنیده می شد، دستهای پشت پرده، عوامل بیگانه و مزدور و دشمنان ایران و ایرانی.

این سناریو تکراری و نخ نما همیشه در توجیه اعتراضات مردمی مورد استفاده قرار می گیرد و کارکردی جز ماله کشی ندارد.

اگرچه اعتراضات سرکوب شد، اما نکته مهم اینکه رسانه های فارسی زبان هم در انعکاس اخبار این اعتراضات عملکرد خوبی نداشتند و بیشتر آنها ترجیح دادند تا در این ایام جشنواره سوکت برگزار کنند.

در مورد همراهی و حمایت های جریان های سیاسی مختلف ایران از این اعتراضات هم هیچ خاطره خوشی در ذهن ما نمانده است.

در بحبوحه این اعتراضات بسیاری از دشمنان خونی سابق همه اختلافات را کنار گذاشتند، تا دلواپسانه از آینده ایران!

از سرکوب مردم معترض حمایت کنند. پس از 14 سال باید بگویم این روز برای من یک روز مهم و خاطره انگیز است؛ چرا که آن را به عنوان مبداء عزیمت و بازگشت آزربایجان به هویت جمعی خود تلقی می کنم.

در 1 خرداد اعتراض به سیاست های انکار و تحقیر تورک های ایران که سابقه ای طولانی در ایران دارد نقطه کنش جمعی مردم آزربایجان شد و آنها به واضح ترین شکل ممکن فریاد سربرآورند که “هارای هارای من تورکم”.

من این اعتراضات را با تمام نواقص و کم و کاستی های که داشت مبدایی برای شروع اعتراضات مردمی به سیاست های نزادپرستانه در ایران می بینم.

البته عقیده دارم که برای شکل گیری یک گفتمان مترقی و دموکراتیک ضدنژادپرستانه در ایران باید در گفتمان موجود اصلاحاتی عمیق و رادیکال صورت بگیرد و به طور مشخص از سویه های نژادی و قومی تصفیه شود.

فیسبوک ایران تورکلری

این مطلب را شیر کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

من ربات نیستم *

کتابخانه دیجیتالی بایداق راه اندازی شد. برای دسترسی به کتابخانه از منوی کتابخانه بایداق استفاده نمائید. رد کردن